O potrawie
Ugali to gęsta papka z mąki kukurydzianej gotowanej w wodzie tak długo i energicznie mieszanej, aż masa zrobi się zwarta i zacznie odchodzić od ścianek garnka. Sama w sobie ma łagodny smak – jej zadaniem jest towarzyszyć innym potrawom. Je się ją rękami: odrywa się kawałek, formuje w dłoni kulkę, robi kciukiem wgłębienie i nabiera nim gulasz, fasolę, duszoną zieleninę albo sos z rybą. W różnych krajach i regionach ma inne nazwy i bywa robiona z manioku, sorgo albo prosa, ale zasada pozostaje ta sama.
Główne składniki
- biała mąka kukurydziana
- woda
Botswana: W Botswanie pap; tradycyjną papkę z sorgo nazywa się bogobe.
Burundi: W Burundi ubugali, zwykle z mąki z manioku, podawane z fasolą lub isombe.
Demokratyczna Republika Konga: Na wschodzie kraju (Kiwu, Katanga) bugali z mąki kukurydzianej lub mieszanej z maniokiem; na zachodzie jego miejsce zajmuje fufu.
Kenia: W Kenii podstawa codziennego posiłku; w języku kikuju nazywane ngima, w języku luo kuon.
Lesotho: W Lesotho papa, jedzona codziennie z moroho.
Malawi: W Malawi nsima – podstawa niemal każdego posiłku, jedzona z dodatkami ndiwo.
Mozambik: W Mozambiku xima.
Namibia: W Namibii pap z kukurydzy, a na północy oshifima z prosa perłowego mahangu.
Republika Południowej Afryki: W RPA pap lub mieliepap; w wersji kruszonej krummelpap, po zulusku uphuthu.
Rwanda: W Rwandzie ubugari, robione często z mąki z manioku, rzadziej z kukurydzianej.
Tanzania: W Tanzanii ugali je się w całym kraju; w niektórych regionach robi się je także z manioku lub sorgo.
Uganda: W Ugandzie zwykle nazywane posho, a mąkę kukurydzianą w języku luganda określa się słowem kawunga.
Zambia: W Zambii nshima – danie, bez którego posiłek nie uchodzi za pełny.
Zimbabwe: W Zimbabwe sadza (po ndebele isitshwala).
Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)
