O potrawie
Kawę po turecku przygotowuje się z ziaren zmielonych niemal na pył, które zalewa się zimną wodą, ewentualnie z cukrem, i powoli podgrzewa w małym tygielku z długą rączką, zwanym cezve. Kawy się nie przecedza – fusy opadają na dno filiżanki, a najbardziej ceni się gęstą, aksamitną piankę na wierzchu. Podaje się ją w małych filiżankach ze szklanką wody, często z kawałkiem lokum. Po wypiciu filiżankę odwraca się czasem na spodek, żeby wróżyć z fusów. Turecka kultura i tradycja kawy zostały w 2013 roku wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Podobnie parzy się kawę na Bałkanach, w Grecji, na Kaukazie i w Lewancie, gdzie często dodaje się kardamon.
Główne składniki
- kawa zmielona na pył
- zimna woda
- cukier (opcjonalnie)
Albania: Po albańsku kafe turke; podanie kawy to podstawa albańskiej gościnności.
Bośnia i Hercegowina: Bosanska kahva – podawana w miedzianym dżezwie, z kostką cukru i rachatłukum.
Cypr: Na Cyprze nazywana kawą cypryjską, pita najczęściej średnio słodka (metrios).
Grecja: W Grecji nazywana ελληνικός καφές (kawą grecką), parzona w tygielku briki.
Serbia: W Serbii nazywana domaća kafa (kawą domową).
Turcja: Zamawiając, mówi się od razu, ile cukru: sade (bez), orta (średnio) albo şekerli (słodka).
Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)
